Onderwijs

Hoe sommige schoolbesturen de touwtjes in handen hebben.
Je durft ergens iets van te zeggen, er kloppen een aantal dingen niet; ach iedereen maakt wel eens een fout. Je meldt dit en vervolgens krijg je of geen gehoor en delf je het onderspit of het wordt ‘op de man’ afgespeeld. Je vraagt een gesprek aan maar je merkt gewoon dat je op hun terrein komt. De school heeft veelal een andere mening en is uiteindelijk superieur. Vervolgens dien je een schriftelijke klacht in bij het schoolbestuur echter ook zij dekken elkaar. Dan schakel je de onderwijsinspectie in, maar die komen eenmaal per jaar langs en dat is het. Ze bekijken of alles klopt en hun werk zit er weer op. Natuurlijk kun je het treffen met een school maar je kunt ook de pech hebben op de verkeerde school terecht te komen. Een opmerking die mij eens is bijgebleven door een studiebegeleider was: helaas  kan ik niet aan een betere docent Latijn komen. De adjunct directeur was helemaal perplex en wist niet wat te zeggen. De docent Latijn heeft er dat jaar ook voor gezorgd dat er velen zijn blijven zitten. Maar het erge van dit alles is, ook al kun je het aantoonbaar maken. Je vist achter het net en met een beetje pech gooit je kind het bijltje erbij neer. Vertrouwen is weg en voor sommigen kan dit behoorlijke gevolgen hebben. Zij die zijn groot gebracht met ‘normen en waarden' hebben dan geen vertrouwen meer in 'sommige' docenten. Je kunt tegen een puber praten wat je wilt, maar hun vertrouwen in volwassenen heeft een fikse deuk opgelopen.