Mijn vriendin
In haar kinderjaren misbruikt door een paar volwassenen. Zij moesten zonodig de smeerlappen.
Ze lokten haar met mooie dingen, chanteerden haar en dat jarenlang.
Haar ouders hadden niets door zij durfde hen niets te vertellen. De daders ontsprongen mooi hun straf.
Het hadden haar mooiste jaren moeten zijn.
Als volwassene wilde ze aangifte doen maar de zedenpolitie zei; doe het maar niet het haalt zoveel naar boven.
Hadden ze daar achteraf gelijk in?De daders ontsprongen de dans.
Het haalde naarmate ze ouder werd, zoveel naar boven zodat ze het uiteindelijk niet meer 'trok' en er niet meer kon zijn voor haar man en kinderen.
Nu vele jaren later na vele worstelingen met zichzelf en vele opnames is ze op de weg terug.
Ze is er nog lang niet maar we hopen dat ze weet dat ze er niet alleen voorstaat.
We hopen dat ze het gebeurde eens een plek zal kunnen geven die kracht heeft ze!
Zij verdient alle hulp en steun.
'Mijn vriendin ik ben trots op je'
mo zegt:
BeantwoordenVerwijderen16 februari 2011 om 21:23 (Bewerken)
niet mijn schuld
Ondanks familieleden en enkele vrienden om me heen
voel ik me een buitenstaander
Zo eenzaam en alleen
ze begrijpen mij zo vaak niet,
hoe het soms zo stormt in mijn lichaam
Dat ik verdrink in mijn eigen verdriet
Ik vecht om de pijn in mij niet te laten zien
Draag ik een masker
dan lach ik iets teveel misschien
Luisteren naar mij doen ze niet echt
Ze zien mijn gezicht stralen
maar van binnen voel ik me o zo slecht
Voel me vaak onzichtbaar
Ze zeggen altijd het leven gaat door,het verleden is voorbij
maar voor mij is het nog lang niet klaar
Chaos,niets intresseert me meer,ik weet dat ik roekeloos rij
maar ondanks mijn strijd,mijn verdriet vraag ik om wat geduld
wat troost en begrip
Want wat mij is gebeurt is niet mijn schuld!!!!
ik voel me vaak zo opgejaagd
maar niemand wil dit horen
maar echt ik heb hier toch ook niet om gevraagd