Praktijkvoorbeelden

Veelpleger(s)
Je hoort of leest in de krant of op het internet dat er een veelpleger(s) is (zijn) opgepakt. In de praktijk blijkt dat de dader(s) soms al vele jaren gevolgd werden, het ene na het andere misdrijf pleegden en pas nadat het in de Openbaarheid kwam werden opgepakt. Waarom kan het dan wel? Als de Politie nu eerder had ingegrepen waren wij toch geen Slachtoffer(s) van deze dader(s) geworden? Nu is het wel zo, dat de Politie eerst van de Officier van Justitie toestemming moet krijgen om in te mogen grijpen. Maar waarom kan er wel snel worden ingegrepen als het in de publiciteit komt? Begrijp heel goed dat dit voor de Politie ook niet leuk is want ook zij worden ‘weer’ in een verkeerd daglicht geplaatst. Waarom er zoveel mensen die werkzaam zijn bij de Politie het geestelijk zo moeilijk hebben is ook wel te verklaren, maar liefst 1/5 bij de Politie zit er geestelijk door! Zij willen wel maar de ‘commando’s’ komen toch echt van bovenaf. Het is ook niet eerlijk om op de Politie neer te kijken ook zij zijn aan regels gebonden. En veelal is het nodig voor een Onderzoek dat de Politie lijdzaam moet toezien cq aanhoren (afluisteren), hoeveel slachtoffers jarenlang afgeperst en bedreigd worden. Met op zijn minst traumatische gevolgen voor de Slachtoffers en zijn naasten. Maar zeker ook voor de Politie die wacht op een commando om over te gaan tot misschien wel een arrestatie. Maar dan moeten ook zij genoeg bewijzen hebben verzameld en hopen dat er mensen aangifte durven te doen. En als er dan door het Slachtoffer ‘aarzelend’ aangifte wordt gedaan, moeten ze terwijl zij weten dat het veel en veel grotere zaak is, het onderzoek sluiten. Waarom? De volgende zaak ligt alweer klaar.

Op het verkeerde moment op die ene plaats.

Je staat in een bushalte, je wacht op de bus. Er komt een andere bus aanrijden die stopt. Er stappen mensen uit en je kijkt per ongeluk iemand aan die in die bus zit. Dat bevalt de persoon in kwestie niet. Die trekt!!zijn vriendin aan de haren de bus uit en voordat je het weet heb je een behoorlijke klap met een paraplu te pakken. Dader loopt weg met de woorden: waag het niet me nog een keer aan te kijken.. Daar sta je dan met je vriendin en een onbekende. Ontzet is zacht uitgedrukt met letsel. Je gaat direct naar het plaatselijke politiebureau om aangifte te doen. Er wordt door de Politie tegen je gezegd: kom morgen maar terug. De volgende dag ga je hoe moeilijk het ook is, aangifte doen. Krijg je te horen daar hadden we gisteren gelijk achteraan moeten gaan. Enerzijds klopt dit want de dader is nu nergens meer te traceren. Heeft dit impact op je leven? Nou en of! Je durft geen bus meer in je probeert hulp te zoeken maar krijgt niet de juiste hulp. Waarom niet? Omdat de 'deskundige' in kwestie zich niet kan voorstellen wat een dergelijk voorval met je doet. Helaas, ook daar sta je nog weer eens alleen. Goeie hulp is schaars.

Je hebt een winkel in Hifi apparatuur en je kunt er oude apparatuur inleveren.

Een aantal dagen later meldt de persoon zich weer in de winkel samen met een ‘handlanger’ en zegt wat ik je heb verkocht was gestolen. Dus je bent nu een heeler. Daar sta je dan als ‘kleine’ winkelier. Je kunt geen kant meer op, want als dit naar buitenkomt ben je je goeie naam kwijt. Aangezien je niet meer weet hoe nu verder blijf je maar aardig als ze zich weer melden. Ze maken je helemaal gek, ze pakken alles van je af. Ze komen gewoon je winkel in nemen mee wat ze nodig hebben en vertrekken weer. Het is zo erg dat je op den duur echt niet meer weet wat te doen.

Opgelicht wat nu? Zij kennen een Maas in de Wet.

Als je geluk hebt kan het zijn dat je er door een ander op geattendeerd wordt, dat je met een (Meester) Oplichter te maken hebt. Echter je hebt hem bijvoorbeeld voor een ‘klus’ ingehuurd en al een gedeelte betaald. Je gaat een gesprek aan met de ‘Oplichter’ met wie jij de overkomst hebt. Die wordt echter zo boos, loopt weg, bedreigd je misschien wel en laat zich ook niet meer zien. Je wilt aangifte doen maar wordt weggestuurd want het is een Civiele Zaak. Dat betekent een Civiele procedure starten. Sommige Slachtoffers gaan zelf op onderzoek uit en in sommige gevallen blijkt, dat de Oplichter al minstens tientallen jaren zo niet langer vele Slachtoffers heeft gemaakt. Vele aangiftes liggen er maar de Slachtoffers hebben er nimmer meer weer wat van gehoord.

Terwijl toch voor een strafbaar feit met voorbedachte rade een termijn van twaalf jaren staat. Maar als u een aangifte heeft gedaan langer dan zes maanden geleden zult u er zelf toch een keer achter aan moeten.

Een vast patroon bij een (Meester) Oplichter kan zijn dat hij zich snel failliet laat verklaren en vrij snel een doorstart maakt met een andere BV. Ook al heeft een Curator bewijzen dan nog is het niet per definitie zo dat er een strafvervolging uitkomt voor de Oplichter. Het geld is weg en ‘soms’ bijna niet meer te traceren. Voor de curator is dit veel werk wat van haar/zijn andere werkzaamheden afgaat. En als er geen geldstroom is dan wordt het uiteindelijk bij gebrek aan baten opgeheven.

Navraag bij diverse instanties leert dat ze ervan afweten. Iedereen geeft elkaar de schuld. Want er wordt niet samengewerkt is een veel gehoorde klacht. De Belasting/Fiod en Politie werken niet samen. Ook de BOA/ CIE lopen achter de feiten aan; wat ook voor hen enorm frusterend is. Maar wij als belastingbetalers betalen hier ook nog een keer aan mee dus we worden dubbel gepakt.

En zo kan een Oplichter ondanks allerlei wetten, jarenlang doorgaan om Slachtoffers te maken. In de uitzending van Zemba van 19 februari 2011 werd dit nogmaals bevestigd.

‘Van je Familie moet je het maar hebben’

Je runt met je familie een bedrijf en komt er gaandeweg achter dat je door je eigen familieleden bent opgelicht. Wat doe je dan? Je zult een een procedure moeten starten om te kijken of er nog wat te redden valt. En dat tegen je eigen familie! Hij heeft het misschien wel zo sluw gespeeld dat hetgeen je dacht te hebben opgebouwd niets meer waard blijkt te zijn.

Heeft u afgelopen week (26 mei 2011) de Confrontatie gezien?

Wat een moed had deze jongeman om op tv helemaal in beeld een van de dader(s) te confronteren met hetgeen de dader en mededaders hem hadden aangedaan. Zo herkenbaar: ouders van de dader en dader zelf durfden niet in beeld. Om je rot te schamen! Waren zij bang voor nog meer gezichtsverlies? De dader wilde wel ‘sorry’ zeggen vertelde hij voor de camera, maar hij mocht het “nog” niet doen van zijn advocaat? Zou dit de zaak geen goed gedaan hebben?

En de andere twee daders zijn de dans van De confrontatie ontsprongen. Het Slachtoffer durfde niet meer in grote groepen te komen. Auto altijd dicht voor de deur parkeren in geval van nood. Vraag me af of er bij de dader(s) wel enig berouw zit. Ik betwijfel het! De camera draaide nietwaar? Vanuit het diepst in mijn hart gun ik het Slachtoffer een heel en heel goed leven. Jij was er en durfde lef te tonen, ondanks hetgeen zij jou hadden aangedaan.

En tja, voor de ene dader zijn ouders: het hele dorp keek via de tv mee nietwaar? Ook u had van te voren contact kunnen opnemen met het Slachtoffer. Het ging om uw zoon; de dader! Hij was onherkenbaar maar ook u bleef weg, voor de Strafzaak en erna! Pas door tussenkomst van de cameraploeg en anoniem gemaakt met drie vage gezichten in beeld nodigde U hem uit. U trof toch geen blaam? Waarom bent u er niet eerder heen heengegaan? Of heeft u hem niet een brief geschreven? Weet u wel hoe het voelt te moeten lijden?