Post Traumatisch Stress Syndroom.
Opgelopen op zijn 16e.
Maakte kort achter elkaar een aantal
dingen mee waar andere mensen een heel leven over doen.
Beleeft nu dagelijks wat hem is
overkomen.
Een doodsbedreiging, mishandeling
door een volslagen onbekende en pesten.
Meisje die niet oplet en door de vooruit van de
auto knalt.
Plaatste zijn vrienden op veilige
afstand via Facebook.
Trok zich liever terug uit zijn eens
zo sociale leven.
Zakte weg in eenzaamheid.
Zocht hulp bij een instantie.
Schoot daar niets mee op.
Komen en gaan van hulpverleners.
Groot intern verloop.
Steeds opnieuw zijn verhaal
vertellen aan weer nieuwe gezichten.
Onbegrip van beide kanten.
Overgestapt naar een andere
hulpverlener die niet kon begrijpen dat in al die jaren geen goeie therapie was toegepast.
Helaas ook deze hulpverlener kwam niet verder omdat hij zijn emoties niet kon tonen. EMDR sloeg ook niet aan.
De hulpverlener heeft hem nu naar een collega doorverwezen.
De hulpverlener heeft hem nu naar een collega doorverwezen.
Thuis voelt hij zich veilig.
Gordijnen en deuren dicht.
Doorstuderen?
Hij zou wel graag willen.
Maar hoe komt hij daar?
De gedachte alleen al doet hem
zweten en overgeven.
Zullen ze 'het' aan hem zien?
Waarom zou hij het gevaar opnieuw
opzoeken?
Al jarenlang duurt dit nu.
Elke dag alsof het gisteren gebeurd
is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten