Jolijn was nog zo jong, te jong om al samen te gaan wonen. Ze kende hem nog niet zolang en toen Hans haar, dat hij een woning had toegewezen gekregen. Hij vroeg of ze met hem wilde gaan samenwonen. Dat leek haar leuk helemaal vrij om te doen en laten wat ze wilde.
Ze was nog een jonge vrouw in de bloei van haar leven die aan het begin stond van een succesvolle carrière.
Helaas was ze 'net' meerderjarig en daar ging ze... tegen beter weten in; samenwonen!
In het begin had ze het allemaal nog niet zo door maar naarmate de tijd vorderde kreeg Hans een gedragsverandering. Hij werd steeds gewelddadiger.
Ze leefde van dag tot dag sommige dagen ging het goed, maar als hij weer een bui had was het bukken.
Op een bepaald moment raakte ze zwanger.
Ze was zo jong en hoopte dat door een baby het allemaal goed zou komen en hij meer verantwoordelijkheid zou nemen.
Mensen zeiden nog kun je het niet beter laten weghalen? Het zal nooit goed komen met hem. Hij is gevaarlijk en ontoerekeningsvatbaar.
Zij was de kostwinner en hij werkte er een beetje bij. Maar lag eigenlijk het liefst de hele dagen op bed.
Ook was hij zo jaloers dat zij op een bepaald moment haar werk moest opzeggen.
Zijn buien stapelden zich alleen maar meer en meer op. Hij dronk, sloeg haar, zette haar in de kou met de baby en al buiten. Sloeg haar een keer met geweld tegen de muur waarvan ze een litteken overhield.
Ze mocht op een bepaald moment niet meer op ZIJN bank zitten. Ze werd van de trap gegooid van boven naar beneden aan het einde van een feest. Zijn beste vriend zei: ik wil nooit meer iets met je maken hebben. Ze hebben nog samen hulp gezocht op haar aanraden maar dat werkte voor geen meter.
Buren hielden hen in de gaten, hoorde ze achteraf. Als ze op bezoek waren geweest konden ze zien en voelen hoe zijn bui er voorstond. Ze gaven dit aan haar ouders door maar die waren machteloos. Haar ouders deden haast geen oog meer dicht. Ze namen afstand van haar om haar te proberen inzien dat ze haar hele leven met hem zou verknallen.
Zijn ouders deden van alles om de boel maar goed te praten. Hij was hun zoon.
Slechts eenmaal in al die jaren heeft ze de Politie gebeld. Dit gebeurde op een avond toen hij terwijl ze haar vriendin op bezoek had weer een bui had en zij van hem er heel erg van langs kreeg. En vervolgens de baby van 3 maanden oud in zijn wiegje boven het trapgat hing. Toen de Politie arriveerde stormde hij van boven naar beneden met in zijn handen de poten van een tafel. Gelukkig dat de Politie hem gelijk in de houdgreep kon nemen. Ze namen Hans mee in een busje. Een paar uur later belden ze Jolijn en vertelden haar dat ze hem weer kon komen ophalen.
Hij was weer rustig!
Een vriend ging op de baby passen.
Zij ging naar het politiebureau en na een gesprek met Hans en de Politie erbij, stapte ze vervolgens in de auto.
In de auto zei hij tegen haar, als ik zou willen zou ik je van alles kunnen aandoen.
Ze zweeg.
Het ging in de loop van de tijd helemaal niet beter.
Ze had op een bepaald moment in de hal een 'noodtas' liggen voor het geval dat ze durfde te vluchten.
Ook naast haar bed lagen 'vluchtspullen'.
Uiteindelijk was ze op een bepaald zover dat ze dacht ik moet zorgen dat ik hier wegkom met de baby.
Hans moest op een middag even weg; gelukkig! Zo snel ze kon belde ze met haar familie.
Een paar familieleden kwamen met de auto en ze kregen op straat de baby en wat spulletjes mee.
Zij bleef en wilde nog eenmaal met hem praten om hem duidelijk maken, dat ze er niet meer tegen kon en een nieuw leven zonder hem wilde gaan opbouwen.
Hij begon gelijk weer boos te worden.
Ze moest nog naar zijn ouders de geleende auto terugbrengen.
Daar begon hij haar te bellen dat als ze bij hem weg zou gaan hij dwars door de pui van haar ouders zou heen rijden en zich aan de hoogste boom zou ophangen. Haar familieleden haalden haar bij haar (ex)schoonouders vandaan. Haar aankomende (ex)schoonmoeder zei ik hoop dat ik de kleine altijd mag zien. Maar natuurlijk zei Jolijn maar dat voor later.
Uiteindelijk heeft ze een tijd bij haar ouders en huis gewoond. Ze woog zelf niet veel meer dan 45 kg.
Energie had ze niet meer, echter dankzij haar familie sterkte ze aan en kreeg nieuwe kleren voor haar baby en zichzelf.
Haar huisarts die haar later kwam bezoeken bij haar ouders thuis zei tegen Jolijn:
Als je nu wegblijft zeg ik, het heeft nog lang geduurd.
Als je nu teruggaat, denk ik hoelang duurt het nog?
Toen de rechtszaak begon om het huis en alimentatie zei Hans dat hij het grote huis nodig had voor de hond. Jolijn gaf als argument dat ze de kleine had opgegeven voor de peuterspeelzaal. De rechter wees Jolijn het huis toe. Jolijn vertelde de rechter nog dat ze geen alimentatie van hem wilde, mocht hij in de toekomst wel een normale baan vinden. Ze wilde niets meer met hem te maken hebben.
Toen Jolijn samen met een vriendin de rechtbank verliet en hij razendsnel achter hen aankwam hebben ze het op een rennen gezet.
Jolijn had van de rechter een zwart op wit bewijs gekregen waarin een termijn stond wanneer ze haar huis weer kon betrekken. Als Hans zich daar niet aanhield kon ze de politie inschakelen.
Op een avond vlak voor hij het huis moest verlaten werd ze gebeld door een buurvrouw die vertelde dat het hele huis al leeg stond. Alle spullen ook die van haar kindje waren weg haar (ex)schoonmoeder had flink meegeholpen met Hans. Jolijn had niets meer maar wel haar vrijheid. En heeft met behulp van velen gezorgd dat haar huis echt haar eigen huis was. Weg herinneringen.
Sommigen verklaarden haar voor gek dat ze terugging naar het huis der de verschrikkingen maar Jolijn had zo haar eigen gedachten.
Zij vertelde later dat ze voor zichzelf had bedacht als het mij lukt om samen met mijn kindje in dit huis te wonen al is het maar een dag zonder geestelijke en lichamelijke bedreigingen kan ik de verschrikkingen van 'eens' misschien een plek geven.
Ze heeft nog eenmaal een brief van Hans gekregen.
Maar is daar niet meer ingetrapt ze had een belangrijke levensles binnen. Berouw komt na de zonde.
"Het is Jolijn en haar kindje gelukt!
Ze is nu gelukkig getrouwd en Jolijn en haar kindje worden op handen gedragen".
Dat niet iedereen dit durft en lukt is enorm begrijpelijk als je in de klauwen zit van een 'dader'.
Vele Slachtoffers van huiselijk geweld staan er alleen voor of ervaren dat zo en zullen niet of nooit naar buiten durven te treden. Maar ook al heb je niet het geluk om ouders te hebben als Jolijn er zijn mensen en instanties die het beste met je voor hebben.
Je kunt echt hulp zoeken onthoud dat, je staat er niet alleen voor al voelt dat vaak wel zo.
Maar word je geestelijk of lichamelijk kapot gemaakt doe er wat aan.
Laat het geweld Stoppen het kan alleen maar beter worden.
Vrouwen:http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/1829836/2011/01/31/Veel-Blijf-van-mijn-lijfhuizen-niet-langer-geheim.dhtml
http://www.angelfire.com/me4/Steunpuntsglgm/vrouwengeweld/adressen.html
Kinderen:http://www.stopkindermishandeling.nl
Mannen:http://www.stichting-humanity.nl
Mochten wij instanties vergeten zijn, laat het ons weten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten